Blauwe Bloggerblog

Maar hoe vergaat het intussen onze sprookjesschrijver zelve? Wel, zijn chauffeur, de dromedaris, reed niet helemaal naar Brussel, wat niet verwonderlijk is. Hij heeft het tweetal dan ook gedropt bij een uitspanning. Zijn reisgenote heeft gepassagierd op een saharastomer, maar André zelf houdt niet van sterke deining, en wacht dus liever op de snelbus of een intercity. Dit onder het genot van een verfrissende hete drank.

Ach, we zijn alweer aan het eind van Andrés sprookje beland. Hoe droevig. Gelukkig kent het een happy end. Nu ja, niet voor de draak dan, die chagrijnig en met hangende drakepoten de aftocht blaast. Ook onze troubadour kiest het pad. Niet het drakepad, ook niet het hazepad, maar zijn eigen eenzame weg. Prinses Lentelied zal op deze feestavond ongetwijfeld gaan 'feesten' (lees: beesten) met zo'n beetje alle edelen ten kastele, en daar wenst hij geen getuige van te worden. Hij heeft dan ook zijn oogkleppen (in dit geval een vizier) neergelaten en rijdt nu zonder ook nog maar iets te kunnen zien zijn volgende avontuur tegemoet. Als hij tenminste, met zulk slecht zicht, niet in een ravijn stort. Troubadour Vin en prinses Lentelied vertrekken samen terug naar het kasteel waar een groot feest wordt gehouden. Een beloning. Weten dat hij een goede daad gedaan heeft, is voor troubadour Vin reeds een beloning. En ook weten dat prinses Lentelied tevreden is over hem. Hij neemt afschei...

【P】【r】【i】【k】【b】【o】【r】【d】 【j】【u】【n】【i】 【2】【0】【2】【6】 Zo, daar gaat 'ie weer. Een nieuwe maand, een nieuw prikbord. Juni is de zomermaand. Laat maar komen! Een eerste inzending voor bij dit wonderbaarlijk genoeg nog steeds niet lekke prikbord van Annemie: Ook André is al aan het insturen. Hij is aan het experimenteren gegaan op een der AI-sites, en stuurde me per mail een hele reeks brave maaksels. Braaf in de zin van saai en zouteloos. En jullie weten, daar hou ik niet van. Neem nu dit maaksel, waarin ik als dokter een borstonderzoek uitvoer. Zowiezo ben ik allang niet meer de jongeling die ik was op de pasfoto die André gebruikt heeft, en ten tweede ben ik uitsluitend handtastelijk - zoals ik hem per mail al uitlegde - bij wildvreemde vrouwen op straat die mij niet kennen en mij dus ook niet bij de politie kunnen aangeven.  Maar afijn, ik toon zijn maaksel toch. Ik heb er echter wel snel even een vervolgprent op gemaakt.  Ik zie nu dat André heeft verzuimd de juiste naam op mij...

Opnieuw ontdekte ik vanavond iets onverwachts op Pinterest. Ik had namelijk drie meldingen. Zowaar, reacties!  Toen ik ze beantwoordde, zag ik plots nieuwe statistieken. Zeer onverwachte statistieken. Cijfers die ik niet zag in het overzicht van mijn posts. Ik begrijp nu opeens dat ik gister meer dan 1000 views had op Blogger. Tjonge, wat werkt die site (Pinterest dus) slecht! Kijk maar even mee. De post waarop ik reacties kreeg (in het noors en russisch) blijkt plots vele malen gedeeld te zijn. En dat zag ik niet in mijn gewone overzicht.

Omdat ik nog net wat tijd over had voordat ik op Christines laptop aan het werk ga, kon ik mooi vlug het vervolg maken op deel 4 van Andrés zoetsappige sprookje. Nu ja, zoetsappig? Het is je reinste dierenmishandeling! Wie schiet er nu met steentjes op zulke lieftallige en onschuldige kleine diertjes als draken?! Die arme schepseltjes zijn geheel weerloos. Nee, deze misselijke prinses zou ik in werkelijkheid nooit ofte nimmer redden! Bah! Abbah! Maar Fikkie de draak is wakker geworden. Het beest is woedend en begint vuur te spuwen. De troubadour en de prinses vluchten terug de burcht in. Daar zijn ze veilig. De draak kan er niet in. Wat nu gedaan? Troubadour Vin trekt zijn harnas uit. Hij plaatst het voor 1 van de open ramen. Hij wacht tot de draak het gezien heeft. En laat het harnas in de afgrond vallen. De draak denkt dat de redder van de prinses in de afgrond is gevallen. De draak gaat naar de rand van de afgrond en kijkt naar beneden. Zo diep, dat de draak bijna zijn evenwicht ver...

Luitjes, ik ben even een paar dagen offline. Vandaag ben ik bij mijn ouders, morgen pak ik nog een dagje zon en ga ik 's avonds Christines laptop een onderhoudsbeurt geven, vrijdagochtend heb ik een Teams-afspraak met Christien, en zaterdag ga ik eindelijk weer eens op bezoek bij Annemie in Den Bosch, na vele maanden ischiasellende.  Ik sla dan ook even mijn leeslijst over. Het web is tenslotte een hobby, geen betaald werk. Ik meld me zaterdagavond laat of anders zondag weer terug. Vermaak jullie in de tussentijd, en als altijd: weest braaf, voorbeeldig en oplettend.

Annemie heeft intussen haar bezoek aan de familie Addams beëindigd. Ze is weer thuis in haar eigen kakelbonte villa, alwaar ze óok met bommen bezig is geweest. Maar dan zure .  Alhoewel... wat zien we nu? Ze heeft ook pottenvol van een heel ander soort. En die zijn niét ingelegd in azijnwater, dus de lonten zijn droog. Gelukkig zitten er wel deksels op de potten, want anders zou het deksels gevaarlijk worden. Annemie wil namelijk nog weleens in de voorraadkelder afdalen met een brandende bolknak tussen de lippen.

Een kort sprookje in vijf delen, geschreven door A. Zomerkastelenroutewandeling  Hierboven staat nog dat het een sprookje is in 5 delen. Dat aantal wordt verhoogd tot 7. Of in elk geval tot 6 stukjes tekst en 7 illustraties. Dit mede op verzoek van André zelf. Gisteravond hadden we weer onze tweewekelijkse afspraak, en we hebben die meteen maar gebruikt om samen illustratie nummer 4 te maken. Die toon ik hier, samen met de helft van aflevering 4 van zijn tekst.  De volgende dag komt troubadour Vin toe in een woest en onherbergzaam gebied. In de verte staat de burcht van Fikkie de draak. Dichterbij gekomen ziet Troubadour Vin de prinses voor een raam staan. Hij ziet ook de draak. Dat is even schrikken. De draak is groter dan de burcht. Hoe kan hij zo de prinses redden? Dat lijkt hopeloos. Troubadour Vin heeft een idee. Hij neemt zijn gitaar en speelt enkele liedjes. Maar het zijn geen gewone liedjes. Het zijn slaapliederen. Zijn gitaarspel en zijn gezangen brengen de draak in e...

Het zat er natuurlijk dik in, onze Jans is, na haar rol als Flipje en al dat nooit-aflatende werk aan de lopende band, geheel doorgedraaid en ge... eh... Flipt. Ja, geen wonder dat haar potten jam zo goed verkochten, ze had het spul opgepept en gespiket met LSD! En natuurlijk kon ze er zelf niet van afblihven, de snoeperd. Voorlopig verkeert ze dus in een droomwereld. Laten we haar maar niet storen. Als ze ontwaakt zal het een nóg grotere bende zijn in haar fabriekje, met al die op de grond aan scherven gekletterde potten confituur. Ach, dromen is mooi, ontwaken zo bitter...

Een kort sprookje in vijf delen, geschreven door A. Zomerpaardenweidewandeling Aan Troubadour Vin, Fikkie de draak heeft mij ontvoerd. Wil je mij alsjeblieft komen redden? De duif zal je de weg wijzen. Hartelijke groet, Prinses Lentelied. Troubadour Vin heeft een goed hart en is steeds bereid om iemand te helpen. Op zijn kamer ligt er een harnas. Een geschenk van de prinses na zijn eerste optreden. Hij kan het nu goed gebruiken. Hij trekt het harnas aan, neemt zijn zwaard, zijn trouwe gitaar en vertrekt met zijn paard een avontuur tegemoet. En ja, de duif vliegt hem voor en toont de weg.

Een kort sprookje in vijf delen, geschreven door A. Zomernachtmaneschijnwandeling Het was een heerlijke tijd. Iedereen was gelukkig en blij. Maar vandaag was er iets gebeurd met de dochter van de koning: prinses Lentelied. Een prinses met gouden haar en een gouden hart. 's Namiddags was de prinses gaan wandelen. Maar ze was niet teruggekeerd. Dat was nog nooit gebeurd. De vlag hing halfstok. Iedereen was droevig en stil. Troubadour Vin trachtte met zijn verhalen en zijn muziek troost te brengen. Ach, hij was zelf niet te troosten. Troubadour Vin geniet nog steeds van het maanlicht. Maar inspiratie komt er niet. Zijn gedachten zitten bij de prinses. De prinses had het hem gezegd: "Troubadour, wat er ook gebeurt, ik zal je beschermen". "Ach, ik ben zelf niet in staat om de prinses te beschermen", weet de treurige Minstreel. Hij tuurt naar buiten, naar de maanverlichte nacht, naar de stilte. Plots komt er een duif aangevlogen. De duif vliegt de kamer binnen, recht ...

Onze Chris is inmiddels alweer een paar dagen thuis. In Frankrijk was het koud en winderig, maar in België is het zomer. Goed, haar balkonnetje is klein, maar dat geeft niet. De vermoeienissen van de vakantie zijn alweer bijna vergeten. Wat doet een mens zichzelf toch ook aan met op reis gaan!

Peter was enige tijd enigszins afwezigjes. Hij had wat inlogproblemen, en daarnaast haperde Bloggers leeslijst. Maar hij is weer terug, en dus wordt het hoog tijd ook van/voor hem weer eens een maaksel te plaatsen. Uitleg onnodig, hoop ik, anders moet ik die in vijf talen geven! N.b.: Peter had eigenlijk een decapussy (tienarm) moeten zijn, met een paar armen voor alle vijf talen. Helaas, AI kan veel, maar niet tellen.

Een kort sprookje in vijf delen, geschreven door A. Zomernachtmaneschijnwandeling De avond is gevallen. Het is rustig geworden op het kasteel. Troubadour Vin zit op zijn kamer en geniet van het maanlicht. Hij heeft zijn trouwe gitaar bij zich. Zou hij nog wat spelen? Op zoek gaan naar een nieuwe melodie? Het begin van een bijzondere ballade? Hij laat zijn vingers de snaren strelen. Zijn gedachten laten hem niet los. Enkele dagen geleden kwam troubadour Vin toe in het land van Kuik. Hij had een uitnodiging gekregen van de kasteelheer: de koning van Kuik. Het kasteel kon je reeds van ver zien. Vanuit het kasteel had men hem ook gezien. De ophaalbrug werd neergelaten en enkele prinsen en prinsessen liepen troubadour Vin al juichend en dansend tegemoet. Hij werd met eer op het kasteel ontvangen. 's Avonds was er een feestmaal ter ere van de troubadour. Na de maaltijd zong troubadour Vin, begeleid door zijn trouwe gitaar, zijn mooiste balladen. En hij sprak ook over het verre land geleg...

Andrés reisavonturen gaan voort. Zijn rijdier - de tweebultige dame die hem eerder op de slavenmarkt had gekocht - zakte door haar poten, dus is het tweetal gaan liften. En tot hun geluk en opluchting kwam er zowaar een vriendelijke, meededogende chauffeur voorbij. Ze zijn nu op weg naar een woestijnmetropool met station of vliegveld. Het gehucht waaraan ze hier voorbijrijden ziet er niet uit alsof er een strakke dienstregeling wordt nageleefd. Ze rijden dan ook verder. Waarheen? Dat zien we, hopelijk, in de volgende aflevering.

Tijdens haar recente verblijf in de villa van the Addams Family heeft Annemie vriendschap gesloten met dochter Wednesday. Hier zien jullie de twee samen bezig met het in elkaar knutselen van een bom. De bom is bedoeld om Annemies werkplaats op te blazen. Het doet enigszins denken aan het nummer van de Boomtown Rats '(Tell me why) I don't like mondays', maar 's maandags werkt Annemie niet. Ze begint op dinsdag. Vandaar dus ook haar nieuwe bijnaam: Tuesday Wammes.

Ik ben blij dat onze Chris weer thuis en terug is. Zelf is ze minder blij, zo te zien. Logisch, want een vakantie is zeer afmattend. Ze oogt dan ook volslagen uitgeput. Volgend jaar weer naar Joucas? Ze moet er voorlopig even niet aan denken!

Jullie konden het gister lezen bij het prikbord, ik had een inlogprobleem op dit Blauwe Bloggerblog. Dit wegens een domme onnadenkendheid van mezelf. Op éen van mijn kortgeleden ontdekte AI-sites kan ik de dagelijkse limiet (van 4 opdrachten) omzeilen door mijn IP-adres te veranderen. Ik heb daar een programma voor in mijn 4-in-éenpakket van AVG. Dat werkt prima, maar dan moet ik wel oppassen en dat programma uit zetten wanneer ik bijv. op Blogger uit- en inlog. Dat vergat ik een week geleden een keer, en kreeg toen een kritieke beveiligingsmelding. Gevolg: mijn blauwe Google-account was tijdelijk geblokkeerd. Een heel goede beveiligingsmaatregel van Google, maar voor mij erg lastig. Gelukkig was ik in een andere browser nog ingelogd op het blauwe account, dus ik kon gewoon blijven posten en reageren hier. Tot ik gister per abuis uitlogde! Ik heb het gemeld bij het prikbord met mijn gele account. Ik heb het gisteravond nog weten op te lossen. En wel via Google's 'Accountherstel...

Wat krijgen we nu dan weer?! Is dit Flipje? Had dat ventje niet een lijf van rode aalbessen? Ja, dat hád hij. Dan zal dit dus wel zijn zus zijn, of zijn nicht. Geheel geflipt, deze frisse en fruitige dame! Is ze slechts op bezoek in deze jamfabriek, of heeft ze een eigen bedrijfje opgericht? Ik ben benieuwd wat ze te vertellen heeft. Het lijkt me haar eigen merk te zijn, gezien de naam van de firma. 

De bovenstaande posttitel is zeer raak gekozen, want Dré zit daadwerkelijk op de back (rug) van zijn tot voor kort nog zeer heerszuchtige bazin/eigenares. Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen is me een raadsel, maar hij heeft haar weten te temmen. En nu gebruikt hij haar als pseudo-dromedaris (in werkelijkheid heeft ze twée bulten, en is dan ook eigenlijk eerder een kameel) om terug naar België te reizen. Hij heeft echter nog vele mijlen voor de boeg, dus of hij heelhuids in Brussel arriveert valt nog te bezien. Hij is echter goed op weg! (Alhoewel... gaan ze niet de verkeerde kant op? Wordt vervolgd!)

Het was te verwachten, nadat Annemie als Living Dead Doll op de markt kwam, heeft Uncle Fester (Ome Zweer) direct al die poppen besteld. Sterker nog, hij heeft Annemie ogenblikkelijk uitgenodigd als eregaste in het spookhuis van de familie Addams. En zowaar, ze heeft die uitnodiging nog aangenomen ook. En dus zien we haar hier een vrolijke dodenmars dansen in huize Addams. Het verbaast me, want ik had durven festeren (zweren) dat ze helemaal niet dansen kon!

Jullie hebben het kunnen lezen in haar reacties, tussen de blauwe bosbessen voelt Jannie zich in haar element. Zozeer zelfs dat ze ervan aan het zingen gaat. En wie is dan beter geschikt dan Vets Domino om haar te begeleiden? Ik zou het niet weten. Zijn er in Bergen heuvels - of andersom? Vast wel. Groeien er ook bosbessen? Waarschijnlijk niet, op duingrond. Maar dat geeft niet, haar podium is ermee bezaaid. Nu vlug allemaal de oren dicht voordat de twee aan het zingen slaan! (Gelukkig is dit geen video met geluid!)

Arme André. Het zat er natuurlijk dik in, hij is, na zijn slavenarbeid als kameelkeutelverzamelaar, bij aankomst in de stad verpatst als slaaf. En ook zat het er dik in dat hij opgekocht zou worden door een rijke dame die hem als persoonlijk lustobject in huis wilde hebben. Tja, hij is   dan ook een lustobject. Er is een vette som voor hem betaald. Ook al is hijzelf verre van vet, na zijn worsteling door het woestijnzand en zijn harde labeur. Wat staat hem nu weer te wachten? Grof en wellustig lichamelijk misbruik, waarschijnlijk. Laat ons hopen dat dit drama uiteindelijk toch nog goed zal aflopen...

The living dead, dat zijn zombies, dat weten jullie waarschijnlijk. En dus stappen we hedenmorgen onvrolijk en slechtgemutst over van Kleff Richard en zijn living doll Miek naar een heel ánder soort doll, een stuk minder living. Een firma van twijfelachtige reputatie - Mezco Toys - heeft gedacht een slaatje te kunnen slaan uit het succes dat Kleff met zijn pop had. Helaas brengt deze firma geen prettig ogende porseleinen dollies op de markt, maar uiterst onprettig uitziende speelslechtfiguren. Ik toon jullie er twee voorbeelden van, de een nog luguberder dan de ander. Wat een misselijke grap! Mag dit wel zomaar?! En verdient arme Annemie er wel iets aan? Is dit geen commerciële uitbuiting? Hoe zit het met de privacyrechten? 

Jannie, in de tussentijd, blijft binnen. Logisch, met zulk prutweer. Maar vrees niet, ze vermaakt zich uitstekend. Ze dartelt rond in een ballenbak in een overdekt kinderspeelparadijs. Speciaal voor haar is er een bak gevuld met bosbessen, want Jannie baadt, zoals ze zelf aangaf, uitsluitend in natuurproducten, niet in chemische cosmetische crèmepjes, en op blauwe bessen leeft ze nu al meerdere jaren. Ze is dat ook volkomen in haar element. Ach, een kinderhand is gauw gevuld. 

Hier in Nederland is het miezerig weer. Het regent, en er is zelfs een windhoos geweest. (In Eersel, vlakbij mijn oude woonplaats Arendonk.) Onze Chris ligt intussen heerlijk te zonnen in Joucas, Frankrijk. Ze heeft haar phone bij zich, zo bleek, want ze reageerde gister op verschillende maaksels hier. Logisch dus dat ik ook voor haar toch maar weer iets heb gemaakt. Nu ja, ik heb helermaal niets gemaakt. Deze foto stuurde ze me per mail op, en wel om te laten zien hoe lekker bruiin ze alweer is. Gemeen hoor! Zo'n kleurtje willen we allemaal wel. Maar helaas, hier regent het...

Luitjes, ik overweeg serieus een maandje te wachten met posten. Nee, niet hier op dit Blauwe Bloggerblog, maar op mijn andere vier. Het lijkt me eigenlijk slimmer nu te wachten tot ik mijn posts ook kan delen op W Social. Die site start 17 juni, tenslotte.  Ik denk er nog over na, en mezelf kennende kan het best zijn dat ik toch besluit dat maandje gewoon door te gaan, maar snugger zou het niet zijn. Veel verstandiger zou het zijn mijn posts te bewaren voor een groter publiek.  Vandaag ben ik thuis, zoals jullie merken, want het dagje boodschappen doen en ouders bezoeken is éen dag opgeschoven. Of ik morgenavond zoals gebruikelijk een reeks posts plaats op mijn gele blog, ik weet het nog niet. Jullie merken het vanzelf.

Laat me beginnen met het goede nieuws. André is bevrijd uit zijn fles! Er kwam een karavaan voorbij, en men had mededogen. Nu ja... men hoopte natuurlijk drie wensen te mogen doen. Men wist echter niet dat André slechts een pseudo-geest-in-de-fles was, geen echte. Men was dan ook ernstig teleurgesteld toen geen der wensen vervuld werden.  Wat me brengt bij het slechte nieuws.  Als straf kreeg Dré de taak toebedeeld achter de karavaan aan te sloffen en alle dromedarisuitwerpselen te vergaren. Dromedarispoep is een kostbare brandstof in een zo brandhoutarme omgeving.  Maar laat ons niet treuren en zijn lot niet beklagen. Hij is tenslotte weer een vrij man. Tot op zekere hoogte dan. Het kán zijn dat hij op een slavenmarkt belandt. 

Zoals jullie je wellicht nog zullen herinneren, heeft Kleff Richard ook een versie van zijn megahit 'Living Doll' opgenomen met The Young Ones. Wat bijzonder joviaal van hem was. Een sterk staaltje van zelfspot, en dat valt zeer te prijzen. De versie met The Young Mieks werd niet echt een succes. Dit omdat de Mieks in kwestie met tegenzin meewerkten aan het project, zoals ook te zien is op deze singlehoes. The Mieks werden er contractueel toe verplicht door hun platenmaatschappij. Voor Kleff zelf was het echter een onvergetelijke opname. Hij sprong een gat in de lucht toen hij vernam dat hij een nummer mocht opnemen met het beroemde viertal.